Śluby zakonne złożył 5 października 1913 i przyjął imię Onufry. 8 grudnia tego samego roku został wyświęcony na kapłana. W 1915 ukończył studia teologiczne i rozpoczął pracę wykładowcy historii Cerkwi Rosyjskiej w Seminarium Pastersko-Misyjnym działającym w eparchii chersoneskiej, przy monasterze św. Grzegorza. W monasterze tym przebywał do wybuchu rosyjskiej wojny domowej, kiedy był zmuszony przenieść się do Berysławia, gdzie został proboszczem cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej.
Biskup W 1922 otrzymał godność ihumena, a następnie archimandryty i został proboszczem cerkwi św. Mikołaja w Krzywym Rogu, a w następnym roku biskupem jelizawietgradzkim, wikariuszem eparchii chersońskiej i odeskiej. Wyjechał do Jelizawietgradu, gdzie niemal natychmiast został zatrzymany pod pretekstem zatargu z przedstawicielami ruchu renowacjonistycznego, któremu biskup był zdecydowanie przeciwny. Oskarżono go również o działalność szpiegowską, po czym uwolniono w maju 1923 po podpisaniu przezeń zobowiązania, że nie powróci do Odessy. Biskup wyjechał wówczas do Krzywego Rogu, gdzie ponownie zaangażował się w zwalczanie Żywej Cerkwi. Po wydaniu przez niego kolejnego listu pasterskiego w tej sprawie został ponownie zatrzymany i w styczniu 1924 wypuszczony za zobowiązaniem, że pozostanie w Charkowie.