Do Dąbrowy Górniczej wraca w momencie wybuchu I wojny światowej. Organizuje tam drukarnię odezw patriotycznych i materiałów szkoleniowych. Po zdemaskowaniu działalności przez władze austriackie dochodzi do aresztowania 40 harcerzy i rodziny Piotrowskich. Piotrowski zostaje wywieziony do Lublina, skąd zwolniony zostaje dopiero po wywalczeniu przez Polskę niepodległości. Następnie, w 1920 bierze udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej. Zostaje ranny w bitwie pod Chorzelami. Po zdaniu egzaminu na Uniwersytecie Warszawskim otrzymuje uprawnienia do nauki geografii i geologii, po czym podejmuje pracę w Gimnazjum im. Waleriana Łukasińskiego w Dąbrowie Górniczej i Państwowej Szkole Górniczo-Hutniczej oraz w Szkole Handlowej (Gimnazjum) w Będzinie.
W 1923 bierze udział w organizowanym w Piwnicznej kursie instruktorskim i uzyskuje stopień harcmistrza. W 1925 zostaje wybrany na funkcję komendanta Hufca w Dąbrowie Górniczej, którą pełni do wybuchu II wojny światowej. W czasie dwudziestolecia międzywojennego brał udział w wielu zlotach krajowych i międzynarodowych: Jamboree w Anglii (1929), na Węgrzech (1933), w Holandii (1937). Należał także do wielu towarzystw, m.in.: PTK i Towarzystwa Literacko-Artystycznego Zagłębia Dąbrowskiego. Był jednym ze współautorów Przewodnika po Zagłębiu Dąbrowskim.