W latach 1896–1900 pracował jako lekarz w Szpitalu Starozakonnych przy ul. Pokornej, a od 1902 roku jako asystent nadetatowy w ambulatorium Szpitala Starozakonnych na Czystem. W 1898 roku w Radomiu wziął ślub z Zofią Adler, w 1901 roku urodziło się ich jedyne dziecko – Gabriel Naum. Niedługo później został zmobilizowany do armii rosyjskiej, otrzymał zadanie zwalczania epidemii cholery na pograniczu polsko-rosyjskim, co opisał w książce Fun di alte gute cajten. A rajze ojf di cholere. Służył także jako lekarz wojskowy podczas wojny rosyjsko-japońskiej. W 1908 roku był jednym z założycieli Żydowskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego „Brijus”, a od kwietnia 1915 roku był przewodniczącym warszawskiego oddziału Towarzystwa Ochrony Zdrowia. W 1910 roku został przewodniczącym Żydowskiego Towarzystwa Literacko-Muzycznego „Ha-Zomier” w Warszawie. Od 1915 roku był również działaczem Towarzystwa Niesienia Pomocy Żydom Ofiarom Wojny.
Wcielony do wojska został także podczas I wojny światowej. W 1918 roku zgłosił się do służby w nowo powstałym Wojsku Polskim, w 1924 roku przeszedł w stan spoczynku w stopniu majora rezerwy. Od 1918 roku był ordynatorem oddziału chorób wewnętrznych w Szpitalu na Czystem. W wyborach parlamentarnych w 1919 roku kandydował do Sejmu z listy Żydowskiego Stronnictwa Demokratycznego.