W 1861 mianowano go prezesem Warszawskich Teatrów Rządowych, nieco później także zarządcą pałaców cesarskich w Królestwie i administratorem Księstwa łowickiego w stopniu generała majora.
Jako prezes teatrów Hauke urzędował do śmierci w roku 1868 (w ostatnich latach posiadał ze względu na ciężką chorobę zastępcę), ale nie zdobył dobrej sławy: za jego rządów wystawiano głównie nieciekawe sztuki cudzoziemskie, w okresie popowstaniowym zlikwidowano w 1865 polską operę, odebrano pracownikom prawa do emerytur. Jedyną nieomal jego zasługą było zorganizowanie prapremiery opery „Straszny dwór” 28 września 1865 roku. Należy przy tym jednak pamiętać, że przyszło mu działać w wyjątkowo trudnym okresie przed i po powstaniu styczniowym.thumb|MB Passawska w Warszawie - do dziś nosi korony ufundowane przez A. Haukego
Aleksander Hauke był żonaty z kuzynką Zofią Salomeą Teresą z Hauków (1816–1861), córką gen. Maurycego i siostrą Julii von Battenberg, pisarką literatury dla dzieci, i miał z nią trzech synów i cztery córki. Najstarszy syn Aleksander poległ jako powstaniec styczniowy; Zygmunt ożenił się z Zofią Kostecką, wnuczką m.in.