Konstrukcja Rakieta Lacrosse z racji swojego przeznaczenia przypominała swoją budową powiększony, kierowany pocisk przeciwpancerny z dużymi powierzchniami sterowymi, skośnymi skrzydłami i klasycznym usterzeniem na końcu rakiety. Pocisk napędzany był silnikiem rakietowym firmy Thiokol na stały materiał pędny. Naprowadzanie było radiokomendowe, pocisk obserwowany był radiolokacyjnie i naprowadzany na cel o znanych współrzędnych. Główną wadą pocisku była jego duża podatność na zakłócenia radiowego sterowania rakietą.
Służba 22 lipca 1959 roku pociski otrzymał pierwszy uzbrojony w nie 5-41 dywizjon rakiet, 41 Brygady Artylerii Polowej, 5 Korpusu Armijnego stacjonującego w Europie. Rok później rakiety trafiły na uzbrojenie dywizjonów brygad artylerii należących do 7 Korpusu Armijnego. W 1964 roku rakiety Lacrosse zostały wycofane z uzbrojenia. Rolę „artyleryjskiej pięści” przejęły rakiety MGR-1 Honest John i klasyczna artyleria lufowa, ale mogąca strzelać pociskami jądrowymi.
Bibliografia Jerzy Gruszczyński, E.F. Rybak, Amerykańskie rakiety operacyjno-taktyczne i taktyczne Cz. II Druga generacja, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 3 (1998), s. 20–27, ISSN 1230-1655.
Kategoria:Amerykańska broń atomowa Lacrosse