Przed wyborami prezydenckimi w 2002 Partia Radykalna opowiedziała się za kandydaturą ubiegającego się o reelekcję Jacques’a Chiraca. Po jego zwycięstwie podjęła decyzję o zerwaniu sojuszu z UDF i przyłączeniu się do Unii na rzecz Większości Prezydenckiej. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku uzyskała 9 mandatów poselskich, w kolejnych latach zasiliła ją grupa znanych polityków, m.in. Serge Lepeltier i Jean-Louis Borloo.
Na kongresie przeprowadzonym w dniach 26–27 października 2002 PR podjęła decyzję o stowarzyszeniu się z Unią na rzecz Ruchu Ludowego (przy sprzeciwie wobec tej decyzji ze strony trzech byłych przewodniczących radykałów – Didiera Barianiego, Yves’a Gallanda i Thierry’ego Cornilleta).
W 2007 Partia Radykalna zaangażowała się w kampanię wyborczą Nicolasa Sarkozy’ego, po jego zwycięstwie Jean-Louis Borloo wszedł w skład rządu François Fillona. W tym samym roku kilkunastu przedstawicieli radykałów uzyskało mandaty do Zgromadzenia Narodowego. W 2009 z list UMP trzech jej kandydatów uzyskało mandaty europosłów (Véronique Mathieu, Tokia Saïfi i Dominique Riquet).