Bazydiospory cylindryczne do subelipsoidalnych, cienkościenne, gładkie, szkliste, w odczynniku Melzera nieamyloidalne. Występują na żywych i martwych drzewach liściastych, rzadko na drzewach iglastych lub rozwijających się ze sklerocjów zagrzebanych w ziemi lub zanurzonych w drewnie. Powodują białą zgniliznę drewna.
Polyporus jest dość dobrze zdefiniowany przez owocniki kapeluszowe z trzonem i dimityczny system strzępkowy ze sklerowaciałymi strzępkami łącznikowymi, różniącymi się od strzępek łącznikowych u Trametes i pokrewnych rodzajów.
Systematyka Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Polyporaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Rodzaj Polyporus utworzyli Pier Antonio Micheli i Michel Adanson w 1763 r. Gatunkiem typowym jest Polyporus tuberaster (Jacq. ex Pers.) Fr. Synonimy naukowe: Atroporus Ryvarden, Bresadolia Speg., Cerioporus Quél., Cyanosporus, Dendropolyporus (Pouzar) Jülich, Favolus Fr., Hexagonia Pollini, Lentus Lloyd ex Torrend, Leucoporus Quél., Melanopus Pat., Mycelithe Gasp., Petaloides Lloyd ex Torrend, Polyporellus P. Karst., Polyporus P. Micheli, Poria Adans., Poria P. Browne, Tuberaster Boccone.