W 1946 Swianiewiczowa osiadła w Tczewie i w miejscowym Liceum Administracyjno-Handlowym uczyła geografii i biologii. Dzięki częstym zniekształceniom nazwiska uniknęła represji związanych z działalnością męża, ujawniającego prawdę o zbrodni katyńskiej na Zachodzie. Będąc wieloletnią członkinią Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, zainicjowała w tej placówce działalność Koła Krajoznawczego Młodzieży Szkolnej (w przyszłości pod auspicjami Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego). W 1957 opuściła kraj i w Indonezji dołączyła do męża.
Przedmiotem jej szczególnych zainteresowań na emigracji stał się folklor. W marcu 1971 wygłosiła w Polskim Towarzystwie Naukowym na Obczyźnie w Londynie referat Interpretacja „Dziadów” Mickiewiczowskich na podstawie folkloru białoruskiego (ogłoszony drukiem w „Roczniku Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie”, tom 21, 1970/1971). Obszerniejsza praca na ten temat, pierwotnie złożona do druku w paryskiej „Kulturze”, pozostała w maszynopisie. Przygotowywała też rozprawę o matce Makrynie Mieczysławskiej, ale pracy tej nie zdołała ukończyć.
Od 1963 wraz z mężem mieszkała w Ameryce Północnej.
W 2 poł. 1967 wraz z mężem podpisała się pod listą „Solidarności z Izraelem”, którą przygotowywał Józef Czapski (w tym czasie trwała wojna sześciodniowa).