W 1923 roku wstąpił do Szkolnego Korpusu Oficerskiego przy Uniwersytecie Londyńskim. Był znany z zamiłowania do noszenia munduru i broni.

Kariera polityczna Od 1923 roku był związany ze wzorującym się na włoskich faszystach paramilitarnym ugrupowaniem British Fascisti. Dowodził jedną z jego bojówek. Podczas wiecu wyborczego w 1924 roku wdał się w bójkę, w trakcie której otrzymał ranę ciętą twarzy, która pozostawiła charakterystyczną długą bliznę na jego prawym policzku. Według Joyce’a sprawcą miał być „żydowski komunista”. Po ukończeniu studiów był przez krótki okres zaangażowany w działalność Partii Konserwatywnej. W 1932 lub 1933 roku wstąpił do Brytyjskiej Unii Faszystów. Szybko został doceniony przez Oswalda Mosleya jako świetny orator i stał się czołowym mówcą podczas partyjnych zebrań i wieców. Dziennikarz Cecil Roberts opisał go jako „osobowość o wprawiającej w przerażenie dynamice, obelżywości i jadowitości”, ale zarazem „elektryzującą” swych słuchaczy. Brutalność i radykalizm BUF nie zyskały jednak szerokiego poparcia brytyjskiego społeczeństwa i po klęsce w wyborach parlamentarnych Mosley podjął w 1937 roku działania w celu marginalizacji jej radykalnego, skrajnie antysemickiego skrzydła, którego liderem był Joyce.