Jerzy Kreiner (ur. 3 lutego 1906 w Krakowie, zm. 28 kwietnia 1972 tamże) – polski anatom i fizjolog mózgu ssaków.

Był synem Jana, dyrektora gimnazjum, i Marii z Waśkowskich. Studia biologiczne ukończył na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1932 uzyskał tamże doktorat z filozofii w zakresie zoologii na podstawie pracy o mieloarchitektonice opuszki węchowej szczura białego. Podczas II wojny światowej brał udział w tajnym nauczaniu, po wojnie prowadził różne wykłady, m.in. na studium wstępnym UJ, następnie pracował (1950-1951) jako adiunkt w Zakł. Psychologii Doświadczalnej UJ, skąd został przeniesiony do Zakł. Psychologii i Etologii Zwierząt UJ, prowadzonego przez Romana Wojtusiaka.

Pracę naukową kontynuował w Zakładzie Anatomii Porównawczej UJ pod kierunkiem H. Hoyera juniora, a następnie wybitnego zoologa Zygmunta Grodzińskiego. Habilitował się w roku 1951 na podstawie rozprawy O opuszce węchowej człowieka. W 1963 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 zwyczajnym. Od 1957 był kierownikiem Zakładu Neuroanatomii Porównawczej przy Katedrze Zoopsychologii i Etologii Zwierząt, a od 1970 Pracowni Neuroanatomii.

Większość swych prac wykonał tam oraz w utworzonej przez siebie w Krakowie w 1954 roku Pracowni Neuroanatomii, do 1965 r.