197 Dywizja Piechoty () – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana na mocy rozkazu z 1 grudnia 1940, w 7. fali mobilizacyjnej w Poznaniu w XXI Okręgu Wojskowym.
Struktura organizacyjna w grudniu 1939 321 pułk piechoty, 332 pułk piechoty, 229 dywizjon artylerii lekkiej
w styczniu 1940 321 pułk piechoty, 332 pułk piechoty, 347 pułk piechoty, 229 pułk artylerii, 229 batalion pionierów, 229 oddział rozpoznawczy, 229 oddział przeciwpancerny, 229 oddział łączności, 229 polowy batalion zapasowy w kwietniu 1943 332 pułk grenadierów, 347 pułk grenadierów, 229 pułk artylerii, 229 batalion pionierów, 229 batalion fizylierów, 229 oddział przeciwpancerny, 229 oddział łączności, 299 batalion dywizyjny, 229 polowy batalion zapasowy
w listopadzie 1943 52 grupa dywizyjna, 332 pułk grenadierów, 347 pułk grenadierów, 229 pułk artylerii, 229 batalion pionierów, 229 batalion fizylierów, 229 oddział przeciwpancerny, 229 oddział łączności, 229 batalion dywizyjny, 229 polowy batalion zapasowy
Dowódcy dywizji Generalmajor (Generalleutnant) Hermann Mayer – Rabingen 1 XII 1939 – 1 IV 1942; General Ehrenfried Böge 1 IV 1942 – 5 XI 1943; Generalleutnant Eugen Wößner 5 XI 1943 – 14 III 1944; Generalmajor Hans Hahne 14 III 1944 – 24 VI 1944;