W tym samym czasie źródła potwierdzają istnienie w rejonie Krosna Odrzańskiego wyspy ludności posługującej się gwarą śląską. W wyniku wojny trzydziestoletniej (1618-1648) Ślązaków mówiących gwarą przodków spotkały dotkliwe ciosy.
W przededniu podboju Śląska przez Prusy (1741 r.) zwarta linia dialektu śląskiego sięgała na prawym brzegu Odry po Milicz i Trzebnicę. Na lewym brzegu Odry sięgała po Strzelin. Następnie biegła wzdłuż linii Odry, przekraczając ją na południu w rejonie Raciborza sięgając aż do Głubczyc.
Dolnośląskie gwary okolic Wrocławia przetrwały do XIX stulecia. W latach 1845–1850 nastąpił swoisty renesans dolnośląskiej polszczyzny na Śląsku Średnim, jednak około 1886 władze II Rzeszy Niemieckiej rozpoczęły wielką akcję germanizacyjną.
Badania Niemcy określali powszechnie polskie dialekty Śląska mianem „polnisch”, od XVII wieku stosując jednocześnie także określenie 'wasserpolnisch' (wodno-polski), którym początkowo określano mowę flisaków odrzańskichStanisław Rospond, „Polszczyzna śląska” , Ossolineum, 1970, s.76. Stosowano także określenia „plattpolnisch” i „niederschlesischStanisław Rospond, E. G. H., Józef Meyer,” Z badań nad przeszłością dialektu śląskiego” , Wroclawskie Towarzystwo Naukowe, 1948, s.17.