Sol LeWitta, Richarda Longa, Richarda Serrę, Iana Dibbetsa, Carla Andre, Dana Grahama (i wielu innych twórców zapoznanych na zachodzie) i artyści ci przyjęli jego zaproszenie, to stała się rzecz wydawałoby się niemożliwa do zrealizowania, powstała bowiem pierwsza międzynarodowa wystawa sztuki współczesnej w Polsce, niezależna, zorganizowana poza strukturami państwowymi (które de facto kontrolowało wtedy wszystkie publiczne wydarzenia). Konstrukcja w Procesie stała się pierwszą z serii wystaw, których specyfika polega na tym, że artyści tworzą dzieła sztuki na miejscu. „(...) it was an important, and in fact crucial, event in the Polish arts scene of that era”. Artyści zaproszeni na Konstrukcję w Procesie zapraszali z kolei innych artystów, co nadawało tym wydarzeniom bardzo otwarty i dynamiczny charakter. „The event became a symbolic alternative to larger institutional art events, including high-powered state and corporate-sponsored biennials and market-driven art fairs.”. W ciągu 20 lat udział wzięli między innymi Brian O’Doherty, Dennis Oppenheim, Lawrence Weiner i Richard Nonas. Po pierwszej wystawie powstała Kolekcja Solidarności, w której znajdują się dzieła wykonane właśnie w 1981 roku.