Kurdyban wykorzystywano także do ozdabiania innych elementów stolarki wnętrzarskiej, do produkcji parawanów i antepediów, do obijania siedzisk i oparć mebli, poduszek, oklejania okładek ksiąg, produkcji obuwia, a także na ornaty (trzy szt. w Polsce).
Od kurdybanów pochodzi epitet gatunkowy rośliny bluszczyk kurdybanek.
Historia Nazwa pochodzi od hiszpańskiego miasta Kordoby, gdzie w czasach późnego średniowiecza istniało wiele wytwórni kurdybanu prowadzonych przez tamtejszych Maurów, choć sam wynalazek kurdybanu był znany Arabom dużo wcześniej, a do Europy przyszedł z Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Zdobyły szeroką sławę w XV i XVI wieku. Eksportowane były do wielu krajów Europy. Po 1650 roku ich produkcja w Hiszpanii zanikła. Tymczasem już wcześniej, bo w XVI w. rozpoczęto wyrób złoconych skór we Włoszech, szczególnie w Wenecji, a następnie we Francji, Flandrii i od 1612 roku w północnych Niderlandach. Z czasem zaczęto go wytwarzać także na innych obszarach Europy.
Kurdyban stał się bardzo popularny w Europie czasach renesansu, jego największa produkcja to XVII i początek XVIII w., a zanik popularności przypada na koniec tego wieku.