Po przebyciu określonej odległości (w przybliżeniu 800 lub 1500 metrów z zależności od ustawienia determinowanego wielkością konwoju) torpeda wykonywała analogiczne dwie zmiany kursu o 90 stopni, w przeciwnym kierunku niż poprzednio. Cały manewr był powtarzany do momentu wyczerpania źródła energii.
FAT była najbardziej skuteczna przy strzelaniu z boku konwoju z niewielkiej odległości – duża odległość strzału zmniejszała ilość energii potrzebnej do ruchu pętlowego.
Prędkość podczas ruchu prostoliniowego wynosiła 30 węzłów, a podczas zmiany kierunku torpeda zwalniała. Uwzględniając względną prędkość FAT, w wersji z krótkimi pętlami maksymalna skuteczność torpedy osiągana była, gdy konwój poruszał się z prędkością 7 węzłów, a w przypadku ustawienia 1500-metrowej pętli – 5 węzłów.
Aby wystrzeliwać torpedy tej klasy konieczna była lekka modyfikacja wyrzutni torpedowych ze względu na nowe współczynniki w kalkulatorze torpedowym. Teoretycznie mogły być one wystrzeliwane nawet z głębokości 80 metrów, w praktyce jednak było to niemożliwe ze względu na ograniczenia wyrzutni torpedowych.