Poza Polską zadebiutowała 4 października 1987 w maratonie w Berlinie, zajmując 2. miejsce. Największe sukcesy odnosiła pod kierunkiem trenera meksykańskiego Mauricio Gonzáleza, którego poślubiła. W latach 1980–1991 wiele razy reprezentowała Polskę w biegach długich (od 1500 m do maratonu). Zdobyła tytuł mistrzyni świata w 1991 w Tokio w maratonie z czasem 2:29:53. Jest pierwszą Polką, której udała się ta sztuka. Zwyciężała w prestiżowych maratonach w Londynie, Nowym Jorku i Nagoi (wszystkie w 1990) oraz w Bostonie (1991). Czas uzyskany w tym ostatnim wyniósł 02:24:18, co sprawia, że Wanda Panfil-González jest na czele listy najszybszych polskich maratonek w historii. Dwukrotnie brała udział w igrzyskach olimpijskich, w Seulu (1988), jak i w Barcelonie (1992) zajęła 22. miejsce. Natomiast dobry wynik osiągnęła podczas igrzysk dobrej woli w Seattle (1990), zdobywając złoty medal w biegu na 10 000 m.
14-krotna mistrzyni Polski (3000 m, bieg przełajowy 3,5 km, bieg przełajowy 4 km, 5000 m, 20 km i maratonie) oraz 13-krotna wicemistrzyni. 9-krotna rekordzistka kraju (3000 m, 5000 m, 10 000 m).
Rekordy życiowe Bieg na 3000 metrów – 8:52,7 Bieg na 5000 metrów – 15:41,29 Bieg na 10 000 metrów – 31:53,83 Bieg maratoński – 2:24:18