Dodatkowo przy dużym napięciu tkanek dochodzi do ich przecinania przez założone szwy, co prowadzi do wznów pooperacyjnych. (Ryc. 3)
mały|350px|Ryc. 7. Leczenie przepuklin różnymi technikami hernioplastyk i ułożenie protezy w stosunku do warstw anatomicznych powłok jamy brzusznej. 1. Musculus obliq. int. 2. Peritoneum; 3. Fascia transversalis; 4. Fascia m. obliq. ext.; 5. Tella subcutanea; 6. Cutis; 7. Implant; 8. Funiculus spermaticus; 9. Ligamentum inguinale; 10. Os pubis Hernioplastyka polega na anatomicznym wypreparowaniu worka przepuklinowego, cofnięciu worka do jamy brzusznej i następowym zamknięciu ubytku tkankowego przez położenie protezy z materiałów sztucznych lub z własnych tkanek.
Niezależnie od techniki operacyjnej i zastosowanych materiałów mogą one być położone na trzy różne sposoby w zależności od działających sił i ich stosunku do otaczających tkanek (Rycina 6 i 7): onlay, inlay, sublay. Zrozumiałe jest, że metoda sublay (położenie protezy pomiędzy otrzewną a powłokami jamy brzuszne) jak to jest praktykowane w przypadku operacji TEP, TAPP, Wantza lub Stoppy z powodów hydrodynamicznych (uszczelniające działanie ciśnienia w jamie brzusznej) daje najkorzystniejsze wyniki leczenia.