Najsłynniejszym i ulubionym rodzajem tego warzywa w okresie Edo był Nerima-daikon, który świetnie nadawał się na chrupiącą marynatę takuan. Ponadto wspomagał rzemieślników i robotników w uzupełnianiu w organizmie soli, którą tracili w czasie swojej pracy. Inną słynną odmianą był wspomniany powyżej Kameido-daikon, uprawiany w Kameido (Nerima i Kameido to obecnie dzielnice Tokio). Był spożywany wczesną wiosną. Zarówno korzeń, jak i liście nadawały się do marynowania. Innym centrum uprawy tego warzywa był półwysep Miura w prefekturze Kanagawa. Miura-daikon jest naturalną hybrydą Nerima-daikonu i odmian hodowanych lokalnie, jak Koenbo i Nakabukura.
Odmiany: Nerima, Kameido i Miura były uprawiane szeroko do połowy okresu Shōwa (1926–1989). Jednakże wskutek urbanizacji, zmian diety konsumenckiej, chorób roślin i klęsk żywiołowych, ich produkcja zaczęła spadać. Ich miejsce zajął Aokubi-daikon, hybryda F1. Został uzyskany poprzez zapylenie krzyżowe dwóch czystych linii, w celu otrzymania spójnych cech. Jest odporny na choroby i eksponuje dużą część korzenia nad ziemią, co ułatwia zbiory. Jest relatywnie słodki, umiarkowanie włóknisty i delikatny.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne The Tokyo Foundation, Japanese Radish The Japan Times, Daikon: The great radish of Japan Slow Food Foundation for Biodiversity
Kategoria:Kapustowate Kategoria:Kuchnia japońska Kategoria:Warzywa