Po części było to rekompensowane faktem przekazywania czeladzi części wynagrodzenia w naturze (np. zboże i inne płody rolne).
Oracze – zdarzało się, że folwarki zatrudniały oraczy (ratajów) – mężczyzn wykonujących orkę na gruntach folwarku. Czasami mieszkali poza gospodarstwem i posiadali własne domostwa. Ich pozycja zależała od liczby wołów, którymi pracowali.
Ordynariusze – część czeladzi folwarcznej nazywano ordynariuszami. Prowadzili własne gospodarstwa domowe i posiadali chaty. Wynagrodzenie przekazywano im w postaci produktów rolnych.
Wiktownikami nazywano grupę czeladzi żywiącą się w kuchni dworskiej.
Parobcy używani byli do wszelkiego typu prac (pieszych i wykonywanych przy zaprzęgach konnych).
Owczarze – pasterze wypasający owce, woźnice itd. Umowę o pracę zawierano na okres roku, przed Bożym Narodzeniem.
Osoby zarządzające folwarkiem W folwarkach większych, w dużych majątkach folwarcznych, spotykało się dość liczną grupę urzędników (pisarzy, podstarościch), niejednokrotnie pochodzących z bardzo biednej szlachty. Na przeciętnym folwarku szlacheckim sam szlachcic zarządzał całym gospodarstwem. Personel folwarczny wymagał jednak ciągłego nadzoru.