Po wyzwoleniu członek „lubelskiej” PPS. Od 1946 do 1948 sekretarz generalny ZG Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Po 1948 poświęcił się pracy naukowej w zakresie pedagogiki i samokształcenia, osiągając tytuł profesora zwyczajnego Uniwersytetu Warszawskiego. Główny popularyzator dorobku Czerwonego Harcerstwa.
W 1981 współtwórca i pierwszy przewodniczący Stowarzyszenia Oświatowców Polskich.
Niektóre publikacje Praca umysłowa: podręcznik samokształcenia, Warszawa 1947; Oświata ludowa 1863-1905 w Królestwie Polskim i Galicji, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1954; Sztuka czytania: obrazki z życia i wskazówki wraz ze słownikiem wyrazów obcych, Warszawa 1956; Zagadnienia oświaty dorosłych, (redakcja), Ossolineum, 1958; Zagadnienia popularyzacji wiedzy i czytelnictwa (redakcja), Ossolineum, 1966; Pedagogika dorosłych (redakcja), Warszawa 1966; Wychowanie dorosłych, Wrocław, Ossolineum 1973; Z pamiętnika wychowawcy (redakcja) Warszawa 1976; Encyklopedia oświaty i kultury dorosłych (redakcja) Ossolineum, 1986;
Odznaczenia Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1967)Odznaczenia "Zasłużony działacz kultury" dla działaczy, pisarzy i naukowców, "Trybuna Ludu", nr 142, 24 maja 1967, s. 4.
Przypisy