Autorem tego dzieła jest polski historyk, Jan Długosz.
Najstarsze pieczęcie z wizerunkiem Łabędzia pochodzą z następujących lat: 1326 Miecław z Konecka 1412 Dunin z Krajowa, podkomorzy brzeski 1414 Dunin, podkomorzy koronny 1416 Dunin ze Skrzyńska podkanclerzy koronny 1427 Jan z Konina, podsędek ziemski sandomierski 1430 Jan Boruta, kuchmistrz królowej (1413), wojski (1419) i podsędek sandomierski (1434) 1434 Raczko Tabutowicz – pieczęć litewska 1438 Paweł Zborzeński i Stanisław Ćwikła z Konina 1445 Maciej z Bieswodów Herbarze i księgi zawierające informacje o herbie Łabędź to chociażby: Herbarz Złotego Runa i Bellenville, Księga Bracka Świętego Krzysztofa na Arlbergu w Tyrolu i Codex Bergshammar w brukselskim Armorial Lyncenich.
Etymologia Nazwa może pochodzić od nazwy osobowej Łabęć, przypuszczalnie wcześniej poświadczonej w nazwie miejscowej Łabędzie, (Łabęcie), powiecie tureckim (1386). Drugą możliwością jest pochodzenie od apelatywu łabęć (łac. olor, cycnus, cygnus), co poświadczone we wspomnianym wcześniej opisie herbu Jana Długosza.