W roku 1912 habilitował się na podstawie rozprawy Studia psychofonetyczne. Asymilacja. 0d 1911 jako docent prywatny wykładał językoznawstwo indoeuropejskie na UJ. Był członkiem Ligi NarodowejStanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 582.. Poszukujący kadr Uniwersytet w Poznaniu zaproponował Rudnickiemu objęcie na tworzącej się uczelni katedry językoznawstwa indoeuropejskiego i ogólnego. Rudnicki propozycję przyjął, przybył do Poznania i włączył się w działania organizujące życie naukowe Uczelni. Od 1919 był profesorem Uniwersytetu Poznańskiego. W latach (1948–1950) pełnił funkcję dziekana wydziału. Od 1945 członek PAU. Założyciel i redaktor w latach (1921–1948) czasopisma „Slavia Occidentalis”, dyrektor Instytutu Zachodniosłowiańskiego. Od 1945 członek Komisji Ustalania Nazw Miejscowości na terenach Ziem Odzyskanych, za działalność w której został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1962). Przewodniczący wojewódzkiego oddziału Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (od 12 października 1945).
Był doctorem honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, członkiem korespondentem PAN.
Został pochowany na Cmentarzu parafialnym św.