Stanęła na czele organizacji, przygotowując plany uwolnienia więzionych towarzyszy.
7 kwietnia 1977 brała udział w zamachu na Siegfrieda Bubacka. 30 lipca 1977 zastrzeliła wraz z Christianem Klarem Jürgena Ponto. Organizowała atak na siedzibę prokuratora generalnego w Karlsruhe. Była inicjatorką porwania i zamordowania Hannsa Martina Schleyera (poddanego uprzednio torturomBartosz T. Wieliński: Terrorystka z RAF wolna. Gazeta Wyborcza, 13 lutego 2007 ) oraz jego czterech współpracowników.
Po tej akcji wyjechała do Paryża i Bagdadu. 11 maja 1978 została aresztowana w Jugosławii, wraz z innymi terrorystami (Sieglinde Hofmann, Rolf Clemens Wagner, Peter-Jürgen Boock). Po tym, jak władze RFN nie zgodziły się na wymianę więźniów, pozwolono jej wyjechać do Adenu w Jemenie.
W 1979 wróciła do Europy i zorganizowała zamach na Alexandra Haiga. W lecie tego roku przeniosła kwaterę RAF do Paryża i wraz z Sieglinde Hofmann prowadziła rozmowy z Czerwonymi Brygadami w celu przeprowadzania wspólnych akcji.
W 1980 usiłowała zintegrować resztę członków Ruchu 2 Czerwca z RAF-em (w tym Inge Viett i Juliane Plambeck) i załatwić terrorystom (m.in. Susanne Albrecht i Silke Maier-Witt) pobyt w NRD.