W ten sposób został pierwszym Polakiem, który sprawował tę funkcję, po 147 latach władzy pruskiej. Po ponownym wyborze w 1922 funkcję wójta gminy i sołtysa wsi Gdyni sprawował do kwietnia 1926.

Był rzecznikiem wykorzystania turystycznego miejscowości, a po odzyskaniu przez Polskę dostępu do morza budowy portu konkurencyjnego dla Gdańska. Zainicjował procedurę wystąpienia o prawa miejskie dla Gdyni (1926). Jego dom przy ul. 10 Lutego był miejscem spotkań obywateli miasta oraz gości sympatyzujących z ideami rozwoju Gdyni, m.in. Antoniego Abrahama, Stefana Żeromskiego, Tadeusza Wendy, Adolfa Nowaczyńskiego, Feliksa Nowowiejskiego.

Prowadził działalność społeczną i kulturalną. Był członkiem Zrzeszenia Miłośników Kaszubszczyzny „Stanica”, Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, Bractwa Kurkowego, Stowarzyszenia Właścicieli Nieruchomości, objął honorowy patronat nad Pomorską Szkołą Sztuk Pięknych, od 1928 należał do pierwszego zarządu gdyńskiego Oddziału Morskiego Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, a od 1931 był prezesem Związku Towarzystw Śpiewaczych „Dzwon Bałtycki”.