Zmiany te przyczyniły się do zacieśnienia związków z Niemcami.
I Republika Słowacka
thumb|650px|Mapa Słowacji ze zmianami granic na południu i wschodzie z Węgrami i Niemcami w latach 1939–1945: Wezwany do Berlina Tiso, postawiony wobec alternatywy: ogłoszenie niepodległości lub okupacja, zwołał na 14 marca 1939 sejm słowacki, który tego dnia proklamował niepodległą Republikę Słowacką. Na czele władz jako prezydent stanął Tiso. Kilka dni później Słowacja przyjęła „opiekę” III Rzeszy, uzależniając się od niej politycznie i gospodarczo. We wrześniu 1939 oddziały słowackie wzięły udział w napaści Niemiec na Polskę (atak słowacki na Polskę). Do Słowacji przyłączono wcześniej odstąpione Rzeczypospolitej tereny oraz polskie części Spiszu i Orawy. W 1941 wojska słowackie wzięły udział w niemieckiej inwazji na ZSRR. W kwietniu 1942 władze słowackie rozpoczęły deportację Żydów, których kierowano do Terezina, bądź do obozów zagłady, co spotkało się z protestami w kraju (János Esterházy) oraz interwencją Watykanu. Deportacje wstrzymano w październiku 1942. W 1943, pod wpływem wiadomości o klęskach Wehrmachtu na froncie wschodnim (walczyły tam także formacje słowackie), na Słowacji powstały organizacje konspiracyjne założone przez przeciwników ludaków. 29 sierpnia wybuchło powstanie słowackie, które objęło środkową część kraju.