Po wyparciu Turków ze środkowych Węgier w latach 1683–1699 ziemie słowackie ponownie stały się peryferiami Królestwa Węgierskiego, choć jego sejm zbierał się w Preszburgu do 1848.

Pod koniec XVIII w. w środowisku nielicznej słowackiej inteligencji zaczęła się kształtować świadomość narodowa. Wśród działaczy narodowych przeważali duchowni (Ján Kollár, Pavol Jozef Šafárik oraz Ľudovít Štúr kierujący ruchem szturowców). W czasie Wiosny Ludów doszło do zderzenia powstania słowackiego z rewolucją węgierską. W maju 1848 w czasie rewolucji węgierskiej Słowacy na wiecu w Liptovským Svätým Mikulášu uchwalili swoje postulaty narodowe – Żądania narodu słowackiego. Sprzeciw Węgrów spowodował jednak, że przywódcy słowaccy dochowali wierności Habsburgom. Pomimo tego w 1861 cesarz Franciszek Józef I nie zgodził się na autonomię Słowacji. Z kolei młodzi działacze słowaccy zdołali w latach 1862–1863 porozumieć się z Węgrami w sprawach koncesji w oświacie (m.in. nauczanie w języku słowackim w szkołach średnich) i powołania narodowego centrum kulturalnego – Macierzy Słowackiej. Ugoda austriacko-węgierska z 1867 dała jednak Węgrom możliwość prowadzenia urzędowej madziaryzacji;