Podczas bitwy na Polach Katalaunijskich w 451 r., walczy dzielnie jako giermek Czatha, ale zarażony dżumą i ranny, zostaje opuszczony przez Hunów. Życie ratuje mu biskup Troyes Lupus, który myśli by chłopak przejął po nim godność biskupa. Zeta przy pierwszej nadarzającej się okazji powraca do kraju Hunów po półtorarocznej nieobecności. Czath nie zwraca mu jednak wolności za zasługi, lecz podarowuje go Attyli jako nowego sekretarza. Niebawem Attyla umiera nazajutrz po ślubie z nową żoną Ildico. Zeta podobnie jak inni słudzy chana, ma brać udział w pogrzebie w specjalnym przebraniu, ale Emöke prosi go by to ona mogła w tym ubiorze być na pogrzebie Attyli, a on ma na nią poczekać, na co bohater się zgadza.
Pod koniec opowieści okazuje się, że ci specjalnie odziani słudzy władcy zostali z nim pogrzebani żywcem, a między Hunami doszło do walk z powodu sporów o następstwo tronu. W takiej sytuacji Zeta ucieka do Konstantynopola z poznaną podczas służby u Czathów niewolnicą Dżidżiją. Ostatecznie żeni się z Dżidżiją, zostaje cesarskim bibliotekarzem i spisuje pamiętniki o swym burzliwym życiu.
Bibliografia Géza Gárdonyi, Byłem niewolnikiem Hunów, przeł. Andrzej Sieroszewski, Instytut Wydawniczy „Nasza Księgarnia”, Warszawa 1984 (wyd. II),
Kategoria:Węgierskie powieści historyczne Kategoria:Powieści z 1902 Kategoria:Utwory literackie o starożytnym Rzymie Kategoria:Powieści o cesarstwie bizantyńskim