Cechy ballad romantycznych: ludowość (obecność ludu – mieszkańców wsi, symbolika ludowa), liczne dialogi w balladach poświęconych zmarłym obecność postaci fantastycznych (nimf, rusałek, duchów), przysłowia ludowe, złote myśli, które kształtują moralnie ludzi, przyroda jako żywy bohater, język stylizowany na język ludowy (elementy mowy potocznej i gwary), cały tekst ma charakter zwykłej, ludowej opowieści, autor (utożsamiony z narratorem) solidaryzuje się z ludem (mieszkańcy wsi), synkretyzm rodzajowy – utwór łączy w sobie elementy epiki, liryki i dramatu.
Obecność przyrody: jest tłem dla wszystkich wydarzeń, tajemnicza, groźna i niesamowita, tworzy groźny nastrój, jest siłą sprawczą wydarzeń, jest surowym trybunałem osądzającym człowieka, stoi na straży wierności i lojalności, honoru i cnoty itp., jest związana ze światem ludzkim.
Przykładowe ballady polskie to „Pani Twardowska” i „Świtezianka” Adama Mickiewicza (ze zbioru Ballady i romanse). Balladą jest też utwór Toman a lesní panna z cyklu Ohlas písní českých Františka Ladislava Čelakovskiego.
Zobacz też
poezja śpiewana jacht żaglowy Ballada
Przypisy
Kategoria:Gatunki literackie Kategoria:Romantyzm