leśnymi kantonami stanowił sojusz obronny w przypadku agresji zewnętrznej.

Działania, polegające na wewnętrznej konsolidacji terytorialnej i toczenie walk z cesarstwem, miały na celu uniezależnienie od Habsburgów. Te dążenia znalazły swoje odzwierciedlenie w legendach o przysiędze na Rutli, Wilhelmie Tellu i Winkelriedzie. Przez cały XIV wiek Szwajcarzy prowadzili wojny z Habsburgami, zwyciężając w następujących bitwach: 1315 – pod Morgarten, 1386 – pod Sempach 1388 – pod Nafels.

Skutkiem zwycięstw stało się utrwalenie niezależności politycznej Szwajcarów. W latach 1332–1353 do Związku Szwajcarskiego przystąpiły następujące kantony: Berno, Glarus, Lucerna, Zug, Zurych. Ten ostatni w 1436 wszedł w ostry spór o hrabstwo Toggenburg z kantonem Schwyz, popieranym przez Glarus, Uri i Unterwalden, który doprowadził do wojny. Zurych uzyskał pomoc księcia Fryderyka III Habsburga, a następnie króla Francji Karola VII. Po kilkunastu latach bratobójczych wojen, dzięki mediacji burmistrza Augsburga Piotra von Argun, Zurych otrzymał część spornych terenów, w zamian za co zerwał swe kontakty z Austrią. Zachowało to jedność federacji, która mogła dalej się rozwijać.