W 1920 locum tenens Patriarchatu Konstantynopolitańskiego wyraził zgodę na powołanie do życia Tymczasowego Wyższego Zarządu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Struktura ta miała podlegać patriarsze Konstantynopola na prawach Kościoła autonomicznego i roztaczać opiekę duchową nad prawosławną białą emigracją. Pomysłodawcą jej powołania był metropolita Beniamin (Fiedczenkow)D. Pospielovsky, The Russian Church..., s.115.
W 1921 biskupi wchodzący w skład Tymczasowego Wyższego Zarządu opuścili Stambuł razem z większością białych emigrantów, docierając do Jugosławii. Doszło w tym momencie do zdecydowanego zwrotu w oficjalnych oświadczeniach Tymczasowego Zarządu. Jego twórcy określali się od tej pory jako kontynuatorzy Wyższego Zarządu Cerkwi na Południu Rosji powstałego w maju 1919 w Nowoczerkasku i działającego na obszarze zajętym przez wojska Białych. Biskupi ci uznali za swojego honorowego zwierzchnika patriarchę Moskwy, uznali jednak, że panująca sytuacja polityczna uniemożliwia praktyczną realizację jego władzy w Kościele. Metropolita Antoni (Chrapowicki) de facto działał jak głowa Kościoła autokefalicznegoD. Pospielovsky, The Russian Church..., ss.115-116. Nie podjęto natomiast żadnych kroków, by unieważnić wcześniejsze przyporządkowanie struktury patriarsze KonstantynopolaD.