zaczęły je uzupełniać nowe typy większych niszczycieli (Tribal i J/K/N), lecz niszczyciele grupy A–I pozostały najliczniejszymi niszczycielami brytyjskimi w chwili wybuchu II wojny światowej i w pierwszej połowie wojny.
Konstrukcja tych okrętów, zamawianych na przestrzeni 9 lat, była ulepszana przez Admiralicję, co skutkowało różnicami między poszczególnymi typami, lecz wszystkie miały wspólne zasadnicze cechy konstrukcyjne i uzbrojenie główne składające się z 4 pojedynczych dział kalibru 120 mm oraz zbliżone wymiary i wyporność standardową w granicach 1330-1400 ton (nieco większe lidery miały 5 dział i wyporność do 1500 ton). Taka sama była też architektura i charakterystyczna sylwetka okrętów, której głównymi wyróżnikami były dwa pochylone kominy, mało nachylona prosta dziobnica, działa umieszczone klasycznie, po dwa w dwóch poziomach (superpozycji) na dziobie i rufie, platforma działek przeciwlotniczych lub dodatkowego działa między kominami i dwa aparaty torpedowe na pokładzie, z platformą reflektora pomiędzy nimi.