5 października 1889 wraz z zawodowym wspinaczem Ludwigiem Purtschellerem i przewodnikiem Johannesem Kinyala Lauwo Meyer osiągnął cel. Była to jego trzecia próba zdobycia szczytu (we wcześniejszej uczestniczył Austriak Oscar Baumann). Nazwali szczyt „Kaiser Wilhelm Spitze”, a na starych mapach Tanganiki Mawenzi nosi nazwę „Szczyt Hansa Meyera”. Ze szczytu Meyer zabrał bazaltowy kamień. Po powrocie do Berlina połowę kamienia podarował Wilhelmowi II, który zamontował go w sali balowej w Nowym Pałacu w Poczdamie, drugą zatrzymał jako przycisk do papieru. Po odzyskaniu niepodległości przez Tanzanię odkryto, że kamień należący do cesarza zaginął (zainstalowano zamiennik). W 2020 rodzina Meyer wystawiła na sprzedaż drugą połowę kamienia.

Później Meyer wspinał się również na Wyspach Kanaryjskich (1894). Czwartą wyprawa na Kilimandżaro zorganizował w 1898. W 1903 pogłębił badania wulkanologiczne podczas podróży do Ekwadoru, gdzie zdobył wulkany Antisana, Chimborasso i Cotopaxi. W 1911 po raz ostatni udał się do Afryki Wschodniej.