W Polsce decyzję o kolektywizacji rolnictwa podjął formalnie Komitet Centralny Polskiej Partii Robotniczej (PPR) we wrześniu 1948, s. 71. (na podstawie rezolucji Kominformu z czerwca 1948, o rozpoczęciu kolektywizacji we wszystkich państwach komunistycznych).
Radykalną reformę rolną państwo przeprowadziło do roku 1949. Majątki obszarnicze powyżej 100 hektarów ogółem lub 50 hektarów ziemi użytkowej (na terenach byłego zaboru niemieckiego tylko powyżej 100 hektarów ziemi niezależnie od jej używalności) rozparcelowano między milion bezrolnych i małorolnych chłopów. Powstały w ten sposób liczne gospodarstwa karłowate, z których nowi właściciele ledwo mogli się utrzymać. W następnym etapie partia zdecydowała dopiero co ofiarowaną drobnym posiadaczom ziemię uczynić własnością kolektywną. Władze wychodziły z założenia, że rolnictwo indywidualne musi być mniej produktywne niż spółdzielcze.
Mimo zastosowania przez władze komunistyczne środków przymusu, do 1951 r. powstało ok. 2200 spółdzielni, zajmujących zaledwie 0,8% gruntów rolnych i zrzeszających 23 tys. członków. Spółdzielnie rolnicze powstały w 4 typach, m.in.