Sympatyzował z rozwijającymi się ideami reformy liturgicznej oraz reformy prawa kanonicznego wewnątrz Cerkwi prawosławnej. Był jednym z przywódców Związku Demokratycznego Duchowieństwa i Świeckich, który współtworzył z Iwanem Jegorowem i Aleksandrem Bojarskim. Był bliskim współpracownikiem biskupa, a następnie metropolity Weniamina (Kazanskiego), chociaż dzieliły go z nim poglądy – Weniamin był zdeklarowanym monarchistą i przeciwnikiem reform; podzielał jednak wrażliwość społeczną Wwiedenskiego, a w swojej pracy duszpasterskiej koncentrował się na krzewieniu wiary w środowiskach robotniczych. W 1921 razem z metropolitą Wwiedienski uczestniczył w objeździe eparchii petersburskiej.
Żywa Cerkiew W maju 1922 Wwiedienski rozpoczął działalność w ruchu odnowicielstwa, prawdopodobnie inspirowaną przez GPURichard Pipes, Rosja bolszewików, Warszawa, Magnum 2005, s.385-286. Spotkał się wówczas z popierającymi reformy w Cerkwi duchownymi, w tym z późniejszą głową Żywej Cerkwi Antoninem Granowskim, by uzgodnić taktykę propagowania odnowicielstwa w miastach i na prowincji.