Odnowicielstwo traktowane jest przez Rosyjski Kościół Prawosławny jako ruch heretycki. W ten sposób oceniane są wszystkie nurty istniejące w jego obrębie – już w 1923 w obrębie ruchu dało się wyróżnić trzy grupy o wyraźnie odmiennych celach i metodach działania. Były to: Żywa Cerkiew ks. Władimira Krasnickiego, skupiająca się na postulatach o małżeństwie duchownych, Związek Wspólnot Dawnego Kościoła Apostolskiego, na czele którego stał ks. Aleksander Wwiedienski, oraz Związek na rzecz Odnowy Cerkwi z biskupem Antoninem (Granowskim), skupiający się na żądaniach reform w liturgice.

Historia Ruch oddolny Na początku XX wieku wśród rosyjskich intelektualistów toczyła się żywa dyskusja nt. teraźniejszości i przyszłości Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, w szczególności skutków jego podległości administracji carskiej. Coraz szerszą popularność zdobywało stanowisko, iż Cerkiew musi odzyskać formalną niezależność, by móc w pełni realizować swoje cele. Symbolem tego nurtu stała się działalność grupy 32.