Półwysep Purerua ogranicza zatokę od zachodu, natomiast półwysep Cape Brett, wybiegający 10 km w głąb oceanu, od wschodu.
Według badań z roku 2006 Bay of Islands uznano za drugie na świecie miejsce intensywności błękitu nieba po Rio de Janeiro.
Historia Pierwszym Europejczykiem, jaki odwiedził to miejsce, był kapitan Cook, który w roku 1769 nadał zatoce obecną nazwę. Bay of Islands była pierwszym regionem Nowej Zelandii zasiedlanym przez Europejczyków. Wielorybnicy pojawili się pod koniec XVIII wieku, a pierwsi misjonarze w roku 1814. Urodziny pierwszego europejskiego dziecka urodzonego w tym kraju, Thomasa Kinga, odnotowano w roku 1815 w Oihi na brzegach Bay of Islands.
Nad zatoką znajduje się kilka historycznie ważnych miasteczek jak Paihia, Russell, Waitangi i Kerikeri. Russell, zwane dawniej Kororāreka, było pierwszym stałym europejskim osiedlem na Nowej Zelandii i pierwszą nieformalną stolica kolonii, datując swe powstanie na pierwsze lata XIX wieku. Z kolei w Kerikeri znajduje się wiele historycznych pamiątek wczesnego europejskiego osadnictwa.