W listopadzie 1918 wstąpił jako ochotnik do szwadronu ułanów sanockich w Olchowcach, który wkrótce włączono do 8 pułku ułanów. Brał udział w wojnie z bolszewikami najpierw jako dowódca plutonu, a następnie szwadronu. Zasłynął jako brawurowy jeździec, świetny dowódca. 31 sierpnia 1920 brał udział w szarży pułku podczas bitwy pod Komarowem. Za zasługi w wojnie odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari i dwukrotnie Krzyżem Walecznych. thumb|left|Edward Pisula (1922) Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 8 pułku ułanów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 285. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii), a 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1927 i 28. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Pod koniec służby w 8 puł. był dowódcą szkoły podoficerskiej. W lipcu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W grudniu 1929 został zwolniony ze stanowiska instruktora-wychowawcy Szkoły Podchorążych Kawalerii i oddany do dyspozycji komendanta Centrum Wyszkolenia Kawalerii. W lutym 1930 został przeniesiony do 9 pułku ułanów w Trembowli.