W 1636 roku wydał książkę Propaganda Fide o podstawach gramatyki potocznego języka arabskiego, a w 1639 opublikowano jego słownik łacińsko—włosko—arabski Fabrica linguae arabicae.

W 1645 został prefektem Misji do Spraw Ludów Tatarskich i Jeńców Chrześcijańskich w Samarkandzie, jednocześnie król polski Władysław IV Waza zlecił mu misję poselską do Persji. Do Samarkandy Dominik jednak z niewiadomych przyczyn nie dotarł. Zatrzymał się w Isfahanie, gdzie przebywał od 1649, studiując języki perski i turecki. Do Rzymu wrócił w roku 1651.

W 1652 udał się do Hiszpanii na dwór króla Filipa IV, gdzie został nauczycielem i tłumaczem, podjął również ponownie pracę naukową. Zajmował się tam dziełami zgromadzonymi w królewskiej bibliotece w Escorialu, pracował nad przekładami z języka arabskiego. Tłumaczył m.in. Koran - świętą księgę islamu. Napisał dzieło teologiczne Antitheses Fidel. Pozostawił również wiele prac rękopiśmiennych przechowywanych dziś w zbiorach klasztoru Real Monasterio de San Lorenzo de El Escorial m.in.: Annotationes de deo uno et trio, De preacipisu religionis fundamentis, Veni mecum ad Mohamedanos.

Zmarł w Eskurialu 28 września 1670 w wieku 82 lat.