Sądzi się, że planety tego typu na skutek migracji obiektów typu Neptuna (tzw. lodowych olbrzymów), powstałych w zewnętrznej części układu (poza tzw. linią śniegu), które na skutek oddziaływania z dyskiem protoplanetarnym lub innymi planetami wędrują w cieplejsze rejony blisko gwiazdy. Migracja może także zakończyć się wcześniej, w odległości w której może istnieć na powierzchni ciekła woda; w takiej sytuacji powstaje planeta oceaniczna.
Problemy obserwacyjne Jeśli masa planety krążącej blisko gwiazdy jest zbliżona do masy Neptuna, to nie świadczy to jeszcze, że zaobserwowany został gorący neptun. Ciało może być w rzeczywistości masywną planetą skalistą – tzw. superziemią. Do rozróżnienia tych obiektów niezbędna jest znajomość rozmiarów (promienia) planety. Gorące neptuny mają rozległe atmosfery, podczas gdy superziemie są bardziej zwarte. Tę informację daje obserwacja tranzytu, który jednak może zajść tylko wtedy, gdy płaszczyzna orbity planety nie jest znacznie odchylona od osi obserwacji.