lespromchozie) jako nadleśniczy i zastępca dyrektora.
W połowie 1945 jako repatriant znalazł się w Olsztynie. Podjął pracę w miejscowej Dyrekcji Lasów Państwowych, początkowo jako podreferendarz, następnie inspektor eksploatacji. Uzupełniał wiedzę w Wyższej Szkole Prawno-Ekonomicznej w Olsztynie (1946-1947) oraz na kursach leśnych w Toruniu, przygotowujących do objęcia stanowiska nadleśniczego. W 1950 na podstawie egzaminu przed Komisją Weryfikacyjno-Egzaminacyjną Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie uzyskał dyplom inżyniera leśnika.
Już od lat 30. Panfil zaangażowany był w ruch ochrony przyrody. Profesor Władysław Szafer w opinii wystawionej w 1947 charakteryzował go jako "jednego z najczynniejszych delegatów powiatowych ochrony przyrody"; Panfil wykonywał przed wojną obowiązki delegata Państwowej Rady Ochrony Przyrody w powiatach pasławskim i święciańskim w ówczesnym województwie wileńskim, głosząc referaty w szkołach, inicjując powstawanie kół miłośników przyrody, organizując imprezy propagandowe. Przeprowadził inwentaryzację pomników przyrody na terenie obu powiatów i sprawował nad nimi opiekę.