Rozpoznanie Kryterium rozpoznania niewydolności cieśniowo-szyjkowej jest stwierdzenie w badaniu we wziernikach zgładzania i skracania się szyjki, wraz z rozwieraniem się kanału szyjki, bez przedwczesnej czynności skurczowej macicy.
W badaniu ultrasonograficznym można ocenić długość kanału szyjki i ujście wewnętrzne, a więc i ryzyko wystąpienia niewydolności cieśniowo-szyjkowej.
Leczenie Leczeniem z wyboru jest leczenie operacyjne, polegające na założeniu na szyjkę szwu okrężnego.
Stosuje się kilka różnych technik operacyjnych, aby przeciwdziałać porodowi przedwczesnemu przy niewydolności cieśniowo-szyjkowej macicy: szew przezpochwowy McDonalda zakładany w ciąży ok. 12-16 tc., pessar (krążek, pessarium), szew Shirodkara TVCIC TVC szew okrężny TAC na cieśń szyjki macicy zakładany laparoskopowo szew okrężny TAC (transabdominal cervicoisthmus cerclage) zakładany przed ciążą metodą przezbrzuszną na cieśń szyjki macicy. Wskazania do założenia szwu okrężnego na szyjkę według American College of Obstetricians and Gynecologists: wskazania profilaktyczne: wywiad położniczy sugerujący niewydolność cieśniowo-szyjkową wyniki badania: swobodne przechodzenie przez kanał szyjki rozszerzadła Hegara nr 8, przechodzenie cewnika Foleya wypełnionego 2-3 ml wody zniekształcenie ujścia wewnętrznego szyjki stwierdzone w