W latach 1234–1235 wzniósł w Mileševej monaster, do którego w 1236 roku sprowadził z Tyrnowa ciało zmarłego arcybiskupa serbskiego. Wyniesiony na tron przez stronnictwo probułgarskie utracił władzę wraz z załamaniem się potęgi bułgarskiej po śmierci Iwana Asena II (1241). W 1241 roku najazd tatarski dotarł przez Węgry i Chorwację nad Adriatyk. W drodze powrotnej Mongołowie spalili Kotor, Svač, i Drivast, a następnie przez Raszkę zaatakowali Bułgarię, by w 1242 roku powrócić na Ruś. Bułgaria pogrążyła się w walkach o regencję nad małoletnim Michałem I Asenem. W 1243 roku możnowładcy serbscy osadzili na tronie najmłodszego syna Stefana I, Stefana Urosza I. Stefan Urosz I po krótkiej walce pogodził się z Władysławem i oddał mu Zetę i Trebinje, odebrane niezależnie władającemu Zetą synowi Vukana Nemanicza, Jerzemu. Władysław zmarł po 1267 i został pochowany w swojej zadużbinie w Mileševej.

Związki rodzinne Żonaty z Biełosławą, córką cara bułgarskiego Iwana Asena II, miał z nią troje dzieci: syna Stefana, syna Desę i nieznaną z imienia córkę wydaną za bałkańskiego możnowładcę.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Nemanicze Kategoria:Władcy Serbii Kategoria:Serbscy święci prawosławni