Po zdemobilizowaniu w listopadzie 1945 roku zamieszkał w Gdańsku, zdał eksternistycznie maturę i studiował na Wydziale Architektury w Gdańskich Technicznych Zakładach Naukowych (obecne Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego Nr 1), gdzie w roku 1948 zdobył tytuł technika architektury i budownictwa. Od 1952 roku mieszkał w Gdyni. W latach 1954–1973 był kierownikiem prywatnego Biura Projektów Architektonicznych. W 1958 roku uzyskał tytuł architekta. Aresztowany w 1973 roku pod zarzutem przestępstwa gospodarczego, i do kwietnia 1977 przebywał bez wyroku w zakładzie karnym.
Debiutował jako poeta (pod pseudonimem Witold Tarasiewicz) wierszem pt. Wieża Jacek w Gdańsku ogłoszonym w roku 1950 na łamach „Tygodnika Powszechnego”. Publikował m.in. w „Nowej Kulturze” (1951–1954), „Dzienniku Bałtyckim” (1952–1960), „Twórczości” (1952, 1956), „Głosie Wybrzeża” (1963–1967), „Literach” (1964–1966). W 1981 z Janem Piepką założył prywatną Gdańską Oficynę Wydawniczą. W latach 1952–1983 był członkiem Związku Literatów Polskich, od roku 1989 należał do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Przyjaźnił się z pisarką Różą Ostrowską, pisarzem Lechem Bądkowskim oraz poetą Franciszkiem Fenikowskim.
Od 1949 był mężem Zofii z domu z Oniskiewicz (1927–2012), ojciec Małgorzaty i Zbigniewa Radosława (ur.