Studiował medycynę w Paryżu od 1911 do 1912 roku, dyplom otrzymany w 1912 roku nostryfikował w 1914 roku na Uniwersytecie św. Włodzimierza w Kijowie. Przez dwa lata pracował na Oddziale Chirurgii prof. Bernarda Cunéo w Paryżu, potem na Oddziale Wewnętrznym prof. Ferdinanda Widala, od 1914 do 1915 roku w lazarecie im. Sobańskich u dra Lewensterna, a następnie w szpitalu dla rannych w Hotelu Rzymskim u Wertheima. Specjalizował się w chirurgii i urologii.
Od 31 maja 1919 roku służył w Wojsku Polskim; najpierw jako kapitan lekarz w Szpitalu Polowym 114, potem (od 17 stycznia 1920) w baonie zapasowym 21, 14 stycznia 1920 został przeniesiony do Szpitala Polowego 114, następnie do Szpitala Polowego 905, a 29 października 1920 do Szpitala Polowego 306 w 7 Dywizji Piechoty. 13 grudnia 1921 roku został lekarzem baonu 21 pp, a 16 marca następnego roku został przeniesiony do rezerwy. W 1934 roku został rzecznikiem dyscyplinarnym Izby Lekarskiej Warszawsko-Białostockiej. Od września 1934 był ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala na Czystem. Mieszkał przy ul. Nowogrodzkiej 19Urzędowy spis lekarzy uprawnionych do wykonywania praktyki lekarskiej oraz aptek w Rzeczypospolitej Polskiej. R. Olesiński, W. Merkel i S-ka 1924/25 s. 331..