23 stycznia 1928 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 53. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 28 kwietnia 1928 został przeniesiony z 39 pp do 69 pułku piechoty w Gnieźnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W lipcu 1935 został przeniesiony do 78 pułku piechoty w Baranowiczach na stanowisko dowódcy pułku. Na tym stanowisku pozostał do 1939. W międzyczasie został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W kampanii wrześniowej 1939 dowodził etapami Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”.
Od 1 października 1941 do 8 stycznia 1942 był dowódcą 21 pułku piechoty. Od stycznia do kwietnia 1942 dowodził 10 Dywizją Piechoty wchodzącą w skład Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W okresie od 7 września 1943 do 12 kwietnia 1944 dowodził 7 Dywizją Piechoty wchodzącą w skład Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie Wysuniętej Bazy Armii Polskiej na Wschodzie. Od maja do lipca 1944 w dyspozycji dowódcy 2 Korpusu Polskiego, od 27 lipca do grudnia tego roku w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Od grudnia 1944 do października 1945 w dyspozycji dowódcy Jednostek Wojska w Wielkiej Brytanii. W latach 1945–1947 w Rezerwie Personalnej Oficerów.
Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji.