Był współtwórcą Wydziału Mechanicznego Politechniki Łódzkiej i kierownikiem Katedry Matematyki Politechniki Łódzkiej w latach 1945–1947. W latach 1946–1948 prowadził wykłady z teorii potencjału, równań całkowych i geometrii różniczkowej na Uniwersytecie Warszawskim. W 1951 roku zorganizował Katedrę Matematyki w utworzonej wówczas Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, której był kierownikiem i wykładowcą do 1957 roku.
Jego dorobek naukowy obejmuje 98 prac dotyczących równań całkowych, równań o pochodnych cząstkowych, funkcji analitycznych, fizyki matematycznej i rachunku prawdopodobieństwa. Był promotorem prac doktorskich 19 matematyków, z których 7 się habilitowało, a 6 otrzymało tytuł naukowy profesora.
Działał w Polskim Towarzystwie Matematycznym. W ostatnim roku życia został prezesem Oddziału Warszawskiego PTM i członkiem Zarządu Głównego PTM.
W 1961 roku uhonorowany tytułem doctor honoris causa Politechniki Łódzkiej. mały|240x240px|Wizyta prof. Louisa de Broglie (I rząd 3. z prawej) w Warszawie (luty 1935). Widoczni m.in. prof. Witold Pogorzelski (3. z lewej), prof. Bolesław Szczeniowski, prof. Mieczysław Wolfke (I rząd 2. z prawej), doc. dr Stanisław Mrozowski, prof. Czesław Białobrzeski (5.