Obie linie były jednotorowe, z mijankami, o rozstawie toru 1000 mm.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego pojawiły się plany rozwoju czeskobudziejowickich tramwajów. Niewielkie zmiany nastąpiły w 1936. Utworzono wówczas łącznicę na pl. Przemysła Ottokara II (linie L i P rozpoczynały się w różnych miejscach), a także przełożono końcowy odcinek linii L na dzisiejszą ul. K. Erbena.
W czasie II wojny światowej nie inwestowano w tramwaje, przez co cały system stał się niewydolny. W 1946 podjęto ostateczną decyzję o zastąpieniu go trolejbusami. Mimo to nadal postulowano budowę nowych linii. Postulaty te nie zostały jednak spełnione i w 1949 rozpoczęto stopniową likwidację czeskobudziejowickiej sieci tramwajowej. Najpierw skrócono linię do dworca, następnie zlikwidowano linię L, a 2 marca 1950 trolejbusy wyruszyły na ostatni odcinek linii P – z centrum Praskiego Przedmieścia na pl. Przemysła Ottokara II.
W późniejszych czasach proponowano powrót do komunikacji tramwajowej, nigdy jednak nie zrealizowano żadnego z projektów.