Przez całe lata 80. kibice pasjonowali się jego rywalizacją z Jürgenem Hingsenem. Ta dwójka co jakiś czas biła wzajemnie swoje rekordy świata, ale to Thompson wychodził zwycięsko na najważniejszych imprezach i był na nich niepokonany w latach 1979–1987.
Znany był ze swojego niepokornego charakteru i natury showmana. Podczas dekoracji medalowej na igrzyskach w Los Angeles gwizdał pod nosem brytyjski hymn. Na Igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1982 r. odmówił niesienia flagi podczas ceremonii otwarcia, tłumacząc, że zmniejszyłoby to jego szanse na zdobycie złota. Mimo to w 1983 został udekorowany Orderem Imperium Brytyjskiego.
Bibliografia
Kategoria:Brytyjscy wieloboiści Kategoria:Brytyjscy medaliści olimpijscy Kategoria:Medaliści Igrzysk Wspólnoty Narodów 1978 Kategoria:Medaliści Igrzysk Wspólnoty Narodów 1982 Kategoria:Medaliści Igrzysk Wspólnoty Narodów 1986 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1980 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1984 Kategoria:Medaliści Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce 1983 Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976 Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980 Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984 Kategoria:Lekkoatleci na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1988 Kategoria:Rekordziści świata w lekkoatletyce Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie Kategoria:Urodzeni w 1958