20 sierpnia 2009 roku ustanowił brytyjski rekord w skoku w dal mężczyzn, skacząc na 8,30 m w rundzie kwalifikującej do Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce organizowanych w Berlinie. W finale konkurencji zajął 5. miejsce z wynikiem 8,17 m.. W marcu 2010 roku wystąpił na Halowych Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce i zajął 11. miejsce w rundzie kwalifikacyjnej. W tym samym roku uległ kontuzji stopy, przez co nie wziął udziału w Mistrzostwa Europy. 18 września pobił rekord życiowy w biegu na 100 metrów, pokonując ten dystans w 10,26 sekundy na Igrzyskach Great North City. W tym samym roku zdobył srebrny medal na Igrzyskach Wspólnoty Narodów, na których skoczył w dal na 8,22 m.. W czerwcu 2011 roku pobił swój życiowy rekord w skoku w dal, uzyskując wynik 8,32 m podczas rozgrywek Diamentowej Ligi w Eugene. Rezultat nie został uznany za brytyjski rekord z powodu pomocy zewnętrznej (podmuch wiatru). Podczas rundy kwalifikującej Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce Rutherford uległ kontuzji ścięgna podkolanowego, przez co nie przeszedł do finału.