Prawo to było jednak wielokrotnie łamane, w tym przez państwa-sygnatariuszy konwencji, zwłaszcza III Rzeszę i ZSRR w okresie II wojny światowej.
Status polskich partyzantów w czasie II wojny światowej thumb|Partyzanci 3 Wileńskiej Brygady Armii Krajowej, 1944 Partyzanci polskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej, podejmujący walkę przeciwko III Rzeszy i ZSRR, wbrew prawu międzynarodowemu nie byli przez nie uznawani za stronę wojującą. Wiązało się to między innymi z nieprzestrzeganiem zasad konwencji haskich i genewskich wobec pochwyconych w niewolę żołnierzy tych oddziałów. Swoje działania III Rzesza i ZSRR opierały na bezprawnym ogłoszeniu zaprzestania istnienia państwa polskiego w traktacie o granicach i przyjaźni z 28 września 1939 r. zawartym między tymi państwami.
Sytuację nieznacznie poprawiła otwarta deklaracja Wielkiej Brytanii z 30 sierpnia 1944 r. oficjalnie uznająca Armię Krajową za stronę wojującą, co ograniczyło otwarte łamanie przez Niemców zasad konwencji wobec żołnierzy tej organizacji. Brytyjska deklaracja umożliwiła też uzyskanie statusu jeńca wojennego przez kapitulujących powstańców warszawskich. Mimo to ZSRR do końca II wojny światowej nie uznawał Armii Krajowej jako strony wojującej, oraz nie ograniczał się w stosowaniu represji wobec jej żołnierzy.
Zobacz też powstańcy milicja pospolite ruszenie
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wojsko